مرا با تمام تحسین هایم از تو

تنهایی سزاوار نیست

غصه ها را این مقدار نیست

اشکها را باریدن نزدیک است

اما تو را چه سود

از تنها گذاشتنم

به هر پیچ جاده که می رسم امید دارم

تو را به انتظار قدم هایم ببینم

در میان گلهای بهاری

انگار عطر تو مشامم را نوازش می کند

باور کن نیاز با تو بودن را

ای گم شده در هیاهوی امروز

تو نیافتنی چیزی هستی

که بودنت را آرزو میکنم

با تو ام هم کوچه من تو را می دیدم لحظه های تاریک در غمت می دیدم غنچه ها بشکفته برف و سرما رفته گیسوان من همچنان در غمت آشفته

التماس میکنم

برای لحظه ای به عقب نگاه کن اشتباه

از که بود؟

من به گناه مظلومیت گردن زده میشوم

این سزاوار تمام

قلب های عاشق است

آری خود به گناه مظلومیت خود معترفم

ژستهای دوست داشتی چشم های معصوم و آن نگاه های دزدکی را نمی فهمم به خودم می گفتم این کارهای به سبب حضور تو نیست این آتش مدت هاست در تو خاموش شده و از آن به اندازه شعله شمعی مانده من خودم را به نفهمی زده بودم تا عمر بگذرد مگر طوفانی خاموش کند این آخرین گرما را باید به خودم فرصت دوباره بدهم شاید سوختن در حرارت بهتر از عمری با شمع گذراندن باشد

نمام رویاهایم از تو سرشار است

بیدار که میشوم و تورا در کنارم نمی بینم

افسوس

این صدا ها دیگر برایم آشنا شده اند

صدای فریادم را فقط خودم میشنوم برای دیگران اهمیتی ندارد

عشق یا هوس برایشان یکی است

اما تو مرا به چیزی مبتلا کردی که دیگران را به همین دلیل آزرده ام

چه لحظه نابی بود دیدنت

و از آن زیباتر دوریت

شمع شدن و سوختن

این آرزوی هر دلداده ای است

بالها را گشوده ام

به افق می نگرم پرواز می خواند مرا

عاشق خستگی نمی داند

در هر آسمان که باشد تو را خواهم یافت

و با هم پرواز خواهیم کرد

همه دیوارای کوچه منو یادشون هست

شاید از اینجا رد شی دویاره

آره این این اشک های زیبا

فقط به یاد تو می باره